Je ligt weer wakker. Dezelfde vertrouwde pijn op je borstkas houdt je uit je slaap. Je hartslag versnelt, je ademhaling wordt onrustig. Ontspannen lijkt onmogelijk. De vraag blijft door je hoofd spoken: waarom verdwijnt dit niet? Waarom komt die pijn steeds terug, ondanks al je pogingen?
Het antwoord ligt mogelijk dieper verborgen dan je vermoedt. Verder dan alleen een ontstoken stukje kraakbeen. Stel dat je lichaam een boodschap heeft? Stel dat die pijn op je borst wijst naar iets wat al jaren meegaat, buiten je bewustzijn om?
Je lichaam bewaart wat je geest niet kon plaatsen
Mensen met het syndroom van Tietze stress dragen vaak een geschiedenis met zich mee. Een verhaal van spanning, van altijd doorgaan, van beschikbaar zijn voor iedereen. Van gevoelens die je onderdrukte omdat er geen plek was. Woede die je inslikte. Verdriet dat je parkeerde. Angst die je wegstopte.
Je lichaam onthoudt dit alles. Het slaat het op in je spieren, je bindweefsel, je ademhalingspatroon. Vaak ook precies daar waar het syndroom van Tietze zich laat voelen: in je middenrif, je borstkas, tussen je ribben.
Het is geen toeval dat zoveel mensen met het syndroom van Tietze stress ook worstelen met spanning, angst of een beklemd gevoel. Mentale druk uit zich lichamelijk. Je borstkas verstijft, je ademhaling wordt oppervlakkig, je spieren verkrampen. Deze aanhoudende spanning voedt de ontsteking.
Emotionele blokkades die je vasthouden
Een emotionele blokkade ontstaat wanneer je een gevoel of ervaring hebt weggeborgen. Te pijnlijk om te voelen. Te onveilig om te uiten. Geen ruimte om het te beleven.
Misschien leerde je vroeger dat tranen niet welkom waren. Dat boosheid onacceptabel was. Dat je sterk moest blijven, altijd maar verder. Dus deed je dat. Je begroef het. Maar die energie lost niet op. Die blijft ergens in je systeem hangen. Wachtend op erkenning.
Waar nestelt die energie zich vaak? In je borst. Je schouders. Je kaken. In je middenrif. In je ademhaling.
Emotionele blokkade in je middenrif: plek waar alles samenkomt
Je middenrif is veel meer dan een ademhalingsspier. Het is de landingsplaats van emoties. Angst, spanning, verdriet, woede landen hier. Het middenrif reageert op alles wat je beleeft. Bij druk trekt het samen. Bij rust laat het los.
Veel mensen met het syndroom van Tietze stress hebben een chronisch verkrampt middenrif. Ze ademen hoog en oppervlakkig in de borst. Het middenrif komt nauwelijks in beweging. Logisch eigenlijk. Want een vastgehouden middenrif houdt ook jouw emoties vast.
Wanneer je middenrif niet vrij kan bewegen, komt je borstkas onder druk te staan. De ribben moeten harder werken tijdens het ademen. De kraakbeenverbindingen raken overbelast. De spanning hoopt zich op. Zo ontstaat of blijft de pijn bestaan.
Het is dus volkomen begrijpelijk dat bij veel mensen met het syndroom van Tietze stress het middenrif vast zit. Het is een signaal. Een aanwijzing dat er emotioneel iets vasthoudt. Iets wat gezien en gevoeld wil worden.
💬 Emoties in bedwang houden kost energie, stel je voor dat die vrijkomt?
Hoe emotionele blokkades het syndroom van Tietze stress versterken
Lichaam en geest vormen één geheel. Wat je voelt, ervaar je in je lijf. En wat er in je lijf gebeurt, kleurt hoe je je voelt.
Bij het syndroom van Tietze stress zie je dit heel helder. De lichamelijke pijn wekt angst en spanning op. Die angst en spanning creëren meer verkramping in je lijf. Die verkramping houdt de ontsteking gaande. En zo draai je rond in een cirkel.
Er is nog een diepere laag. De emoties die je wegbergt, de gevoelens die je tegenhoudt, vergen energie. Enorm veel energie. Energie die je lichaam nodig heeft voor herstel. Energie die nu opgaat aan alles onder controle houden.
Stel je voor dat die energie vrijkomt. Dat je die verkramping mag loslaten. Dat je eindelijk ruimte creëert voor wat er werkelijk speelt. Wat zou dat betekenen voor je lijf? Voor je pijn? Voor je herstel?
Signalen dat emotionele blokkades meespelen bij jouw syndroom van Tietze stress
Herken je een of meer van deze signalen?
🔴 Je voelt je regelmatig gespannen, ook tijdens rustmomenten
🔴 Je ademhaling blijft oppervlakkig en hoog in je borst
🔴 Ontspannen lukt niet, zelfs als je het wilt
🔴 Je ervaart vaak angst of onrust zonder duidelijke aanleiding
🔴 Je hebt last van hartkloppingen of een beklemd gevoel
🔴 Je houdt emoties vaak binnen, uit ze niet
🔴 Je bent voortdurend bezig, stilzitten is moeilijk
🔴 Je voelt je niet gehoord of gezien
🔴 Je hebt het gevoel dat doorgaan moet, wat er ook gebeurt
🔴 Je merkt dat je pijn toeneemt bij spanning of emotionele gebeurtenissen
Als je meerdere van deze signalen herkent, spelen emotionele blokkades waarschijnlijk een rol bij jouw klachten.
Wat kan je doen om emotionele blokkades los te laten?
Het goede nieuws: hier kan je aan werken. Het vraagt moed, aandacht en geduld. Maar het is mogelijk. En het loont.
🟢 Begin met ademen
Leer opnieuw ademen naar je buik, naar je middenrif. Leg je handen op je onderbuik. Voel hoe je buik omhoog komt bij het inademen. Hoe hij weer zakt bij het uitademen. Dit alleen al kan enorm helpen om spanning los te laten.
🟢 Geef ruimte aan je emoties
Wat voel je nu echt? Niet wat je denkt dat je zou moeten voelen. Maar wat er écht in je leeft. Geef jezelf toestemming om dat te voelen. Huilen mag. Boos zijn mag. Bang zijn mag. Het hoeft niet meteen opgelost te worden. Het mag er gewoon zijn.
🟢 Zoek verbinding met je lijf
Je lichaam praat tegen je. De hele tijd. Maar luister je ook? Waar voel je spanning? Waar voel je pijn? Wat vertelt dat je? Niet met je hoofd, maar met je gevoel. Ga liggen, leg je handen op de plek die pijn doet. Adem erheen. Geef het aandacht.
🟢 Beweeg en voel
Zachte beweging helpt om vastzittende emoties te laten stromen. Yoga, wandelen in de natuur, dansen op muziek die je raakt. Het hoeft niet perfect. Het gaat erom dat je voelt. Dat je in contact komt met wat er in je leeft.
🟢 Zoek hulp als het nodig is
Soms heb je iemand nodig die met je meekijkt. Die ruimte maakt voor wat er in je leeft. Cranio sacraal therapie kan helpen om diep vastzittende spanning los te laten. Een gesprek met iemand die echt luistert kan al enorm veel doen. Je hoeft het niet alleen te doen.
De weg naar herstel loopt door je emoties, niet eromheen
Het is verleidelijk om alleen op het lichamelijke te focussen. Oefeningen doen, medicatie gebruiken, rusten. En ja, dat ondersteunt. Maar wanneer je de emotionele laag negeert, blijf je in hetzelfde patroon hangen.
Werkelijk herstel vraagt dat je naar binnen kijkt. Dat je durft te voelen wat er werkelijk is. Dat je de moed hebt om stil te staan bij wat je al zo lang meedraagt.
Het is geen gemakkelijke weg. Maar het is wel een bevrijdende weg. Een weg die je dichter bij jezelf brengt. Dichter bij wat je echt nodig hebt om te herstellen.
Emotionele klachten en het syndroom van Tietze stress komen heel vaak samen voor
Wij zien dit dagelijks in onze praktijk. Mensen die vastlopen in hun klachten. Die alles al geprobeerd hebben. Die niet begrepen worden. En die zich vaak schuldig voelen omdat het maar niet overgaat.
Maar er is niks mis met jou. Je lichaam doet precies wat het moet doen. Het beschermt je. Het houdt vast wat je nog niet kon loslaten. En nu is het tijd om te luisteren. Om ruimte te maken. Om jezelf eindelijk toe te staan te voelen.
Wij helpen je daarbij. Met behandelingen die verder kijken dan alleen het fysieke. Met aandacht voor jouw hele verhaal. Voor wat er in je lichaam gebeurt, maar ook voor wat er in je hart leeft.
Want alles draait om het herstellen van de balans. Zodat je lijf weet: het is veilig. Ik mag loslaten. Ik kan eindelijk gaan herstellen.
En dat begint bij het erkennen van wat er echt is. Bij het voelen van wat je al zo lang wegdrukte. Bij het loslaten van wat je niet langer hoeft vast te houden.